Haast laat een bloem niet sneller bloeien.

Haast laat een bloem niet sneller bloeien

De hortensia’s bloeien laat dit jaar – haast verandert daar niets aan…

Ken je dat? Je verslaapt je. De extra uurtjes rust waren heerlijk, maar bij het wakker worden sta je direct stijf van de stress over de verloren gegane productieve uren.

Of je valt zelf ook in slaap, als je je peuter naar bed brengt na het avondeten. Om 10 uur ‘s avonds schrik je wakker, met een stijve nek en een nog steeds overvolle strijkmand en een keuken vol afwas.

Ons leven is zo vol met taken en afspraken, dat we de neiging hebben om de ons toegevallen ontspanning in de vorm van een dutje direct weer teniet te doen; we gaan haasten om de verslapen tijd in te halen!

Ik versliep me vanmorgen gigantisch; ik werd om kwart over 10 wakker. Terwijl ik een enorme to-do-list had. Ik voelde de spanning opkomen, maar kon de stress loslaten toen ik me er van bewust werd. In mijn hoofd vormde zich spontaan de volgende zin :

Hurry doesn’t make a flower bloom earlier

Dat resoneerde! Toevallig had ik eergisteren een foto gemaakt van de hortensia bij mij in de straat, die nog steeds niet bloeit; juni was te koud, de bloei ligt achter. Maar, zoals te zien op de foto, komt het helemaal goed met de vol knoppen zittende hortensia, alleen wat later dan normaal.

Zonder haast heb ik mijn dag ingedeeld vandaag. Het was een korte, maar fijne en productieve dag. En die to-do-list, die loopt niet weg!

hydrangea from balcony

Hoe anders was mijn dag verlopen als ik mijzelf niet uit dat gehaaste gevoel had gekregen en geprobeerd had ‘tijd terug te winnen’…

Een dag vol rennen, vliegen, vallen, slordig werken, lunch overslaan en fouten maken, schat ik zo in.

 

Hoe ga jij om met ‘verloren’ of ‘verslapen’ tijd? Hoe gun jij jezelf rust? Ik hoor het graag!

 

 

Vaderloos

Ze woont met haar zoontje van twee en haar pasgeboren baby in bij haar moeder.  De vader van haar zoon liet ze achter op de Antillen, toen ze halsoverkop naar Nederland kwam. Wie de vader van haar baby is, weet ik bij binnenkomst niet. Ik weet wel dat hij bij de bevalling in het ziekenhuis was.

Alles lijkt in orde voor haar tweede kind. De borstvoeding komt op gang, de benodigde spullen liggen in blije stapeltjes te wachten op gebruik en ze kijkt verliefd zoals alleen een jonge moeder dat kan naar haar kleintje. Toch voel ik een onderhuidse spanning die ik niet helemaal thuis kan brengen, tussen moeder en oma, die in de keuken een aansterkende soep voor haar dochter aan het koken is.

Ik besluit er niet meteen bovenop te duiken, maar eerst aan de vertrouwensband te werken. Ik laat haar vertellen wat ze kwijt wil en vraag af en toe zijdelings naar haar situatie. De eerste twee dagen laat ze niet veel los. Flarden van haar leven, waarbij ze steeds peilt of ik haar niet veroordeel.

De derde dag heeft ze enorme hoofdpijn. Ik zie een verdrietig snoetje met gezwollen ogen en weet genoeg. ‘Lieverd, je ziet er uit alsof je een aantal uur gehuild hebt, wat is er aan de hand?’ zeg ik tegen haar. Dat is het startsein voor een enorme huilbui. Ik ga naast haar zitten en luister.

Als het snikken afneemt, begint ze haar verhaal. Over haar vriend, die niet binnen mag komen van haar moeder. Die de hele dag sms’t en belt om te vragen hoe het met zijn kleintje is, boodschappen voor haar doet, buiten in de auto wacht tot ze 10 minuutjes komt praten. De dagen telt tot zijn dochtertje, die erg licht is, eindelijk naar buiten mag.

Als ik vraag waarom hij niet binnen mag, wordt ze kwaad. Met trillende stem vertelt ze dat ze 2 maanden geleden een emotionele ruzie met haar vriend had. Haar moeder ging zich er mee bemoeien en zette haar vriend het huis uit, waarop hij vanaf de straat door het raam heen nog door ruziede, nu zowel tegen haar als tegen haar moeder. Oma heeft toen de politie gebeld, en vanaf dat moment mocht vriendlief  niet meer naar binnen. Er valt niet over te praten. Het is tenslotte haar huis.

Nadat ze uitgebreid haar kant van het verhaal verteld heeft en al wat opgeluchter kijkt, hoewel de situatie nog onveranderd is, hebben we het over ‘gelijk of geluk’ en of het mogelijk is voor haar vriend om zijn excuses aan oma aan te bieden om het gesprek in ieder geval weer gaande te krijgen. Ze wijst het niet af, maar gelooft ook niet dat het helpt. Haar moeder is te koppig en te trots, zegt ze.

Ik vraag haar naar haar vader. Ze begrijpt me verkeerd en vertelt dat haar moeders vader (haar opa dus) heel gewelddadig naar zijn vrouw en kinderen was, voordat hij met de Noorderzon vertrok.  Aha. En haar vader? Die heeft ze niet echt gekend, maar hij heeft haar moeder slecht behandeld.

‘Ik vermoed dat je moeder de politie belde omdat ze je wilde beschermen’ zeg ik tegen haar. Ze kijkt me verbaasd aan. ‘Beschermen?!? Maar mijn vriend en ik waren gewoon kwaad op elkaar, verder niks! Hij zou me niet iets aandoen, zo is hij niet…’

Ik leg haar uit dat haar moeder hele slechte ervaringen met mannen heeft. Dat ze in feite vaderloos is opgegroeid en haar kinderen alleen heeft moeten grootbrengen. Vervolgens verlaat haar dochter de vader van haar kleinkind op de Antillen, niet bepaald voor de lol. Weer een bewijs dat mannen niet deugen.

Dat het misschien geen handige actie van haar moeder was om de politie te bellen, maar dat ik echt denk dat het uit angst en liefde ingegeven was. Niet om dwars te liggen en macht uit te oefenen.

Haar gezicht ontspant. ‘Ik denk dat het klopt’ zegt ze. Waarop ze, ineens weer heel emotioneel, roept dat het onlogisch is om haar vriend bij zijn dochter weg te houden, haar vriend die juist wél een vader voor zijn kind én voor haar oudste zoontje wil zijn… Ik geef haar gelijk. En leg haar vervolgens uit dat dit heel vaak gebeurt, dat we bewerkstelligen wat we proberen te voorkomen.

De volgende dag is het al de laatste zorgdag en praten we samen met oma. De situatie is echt niet opeens opgelost. Maar de munt valt wel bij oma. Met een beetje hulp van ons realiseert ze zich, dat ze op deze manier gegarandeerd voor een nieuwe generatie vaderloze kinderen zorgt. En dat dat niet is wat ze wil.

Moeder en dochter zoeken weer toenadering. Nu nog een gesprek tussen oma en vriend. Hopelijk ervaart deze kleine hummel dan wel hoe het is om een vader te hebben…

In haar omgeving is het totaal niet gangbaar om naar een coach of counselor te gaan. Het kwam toevallig zo uit dat ik haar kraamverzorgende was. Ze vond het erg fijn om over haar situatie te praten en voelde zich gesteund. Om deze steun ook in de toekomst te garanderen, heb ik -na overleg met haar- het consultatiebureau gebeld en de situatie uitgelegd. Er wordt een begeleidster voor haar gezocht.

 

Kun je een geheim bewaren?

Weinig dingen vind ik zo vertederend als verstoppertje spelen met kleine kinderen.

De meeste peuters zijn het kiekeboe-stadium nog niet echt ontstegen als het spel ze wordt uitgelegd. De spanning van onzichtbaar zijn is ze onmiddellijk teveel, dus komen ze enthousiast uit hun schuilplek tevoorschijn, ‘hier ben ik’ roepend. Tegen de tijd dat ze door hebben dat je beter muisstil kunt zijn, omdat het doel van verstoppertje is dat je niet gevonden wordt, gaan ze keer op keer naar dezelfde goede verstopplek toe, die werkte het vorige rondje tenslotte ook heel goed. De verbazing op hun gezicht, als je dan -na een paar seconden doen alsof je ze niet ziet- naar hun half  onder het gordijn uitstekende benen toe loopt… Ik smelt er iedere keer van.

Jonge kinderen kunnen heel moeilijk informatie achter houden voor de mensen om hen heen.

Hoe vaak verklapten ze je toch al wat je voor Moederdag of je verjaardag zou krijgen, krap een uur nadat ze je met gepijnigd gezicht vertelden dat ze iets voor je gemaakt hadden, maar dat jij dat niet mocht weten, want dat het geheim was? Continue reading

Positief het nieuwe jaar in: zeg meer NEE!

Afgewezen worden, nee te horen krijgen op een verzoek, jarenlang vond ik het verschrikkelijk. Het kostte heel wat trainingen en workshops persoonlijke ontwikkeling voordat ik echt kon geloven dat een ontkennend antwoord op mijn vraag geen afwijzing van mij als persoon was.

Tegenwoordig durf ik om een lift naar een feest of om hulp bij een probleem te vragen, of initiatief tot vrijen met mijn Lief te nemen. Ik kan aangeven wat ik graag wil of nodig heb, omdat ik ‘nee’ als antwoord kan verkroppen.
NEE is geen totale afwijzing van mij, maar een grens van de andere persoon, op deze specifieke situatie.

Nee zeggen is een grens stellenDe ander wil of kan op dit moment geen tijd/energie/geld/zin/geduld opbrengen om mij hiermee te helpen, niets meer en niets minder.  Continue reading

Meer hoef ik niet, ik heb een goed leven.

Lange tijd was ik heel tevreden met mijzelf, met de keuze die ik gemaakt had om als zelfstandige te gaan werken, met mijn leven in het algemeen.

Dankbaar voor de goede vrienden om me heen, voor de vrije tijd die ik had om hen vaak en lang te bezoeken, voor mijn dagelijkse leestijd, voor mijn eigen vermogen om intens te kunnen genieten van een maandagmiddag op het strand van Kijkduin.

Geld verdienen was nog net geen noodzakelijk kwaad, maar spiritueel vond ik het ook zeker niet. Focus op geld verdienen was wel ‘fout’ – mijn focus lag op liefde en vrijheid. Véél verhevener dan bezig zijn met bonussen en statussymbolen, toch?!? ;-)  Continue reading

De valkuil van jongleren met verschillende parttime rollen is…

Het klinkt zo mooi, op mijn  Twitter-bio”s @KlaartjeLoose en @Springtij:

 Klaartje LooseDoet alles van harte parttime|van leven genieten-aan  wereld lijden|werken-luieren|praten-luisteren|eb-vloed|samen-alleen|opvoeden-spelen|binnen-buiten|dans-lees

 

Alles wat ik geweldig of belangrijk vind, krijgt een plekje in mijn agenda. Fantastisch toch? Zo houd ik mijn verschillende rollen in het leven in balans.

Er is alleen een klein probleempje… ik deed het afgelopen jaar zo veel zaken van harte parttime, dat ik meer dan fulltime volgeboekt was. Continue reading

Opvoeden en koffiedik kijken

koffiedrinken als ritueel“Het wordt tijd dat ik koffie leer drinken, ik word ‘s ochtends soms zo moeilijk wakker” meldt bonuskind me op vertrouwelijke en ernstige toon . Hij staat naast me in de keuken terwijl ik koffie voor mijn lief maak. Dat is doordeweeks al een heel ritueel, in het weekend gebeurt het met nog meer aandacht; de mooiste mok wordt voorverwarmd, melk opgeschuimd, de lekkerste espresso uitgekozen en dit alles wordt gemengd tot een kop ‘Goedemorgen Liefste’.

Bonuskind is 10 en ik heb hem nog nooit kunnen betrappen op problemen met uit bed komen. Continue reading

Leren zwemmen is zoveel meer dan je hoofd boven water kunnen houden…

Vanmiddag zag ik dit bericht op Google+:

Teaching people how to Swim  Richard Branson meldt  dat hij afgelopen week 3 volwassenen heeft leren zwemmen en hoe geweldig hij dat vindt. Ik werd door dit bericht onverwacht herinnerd aan de vreugde die ik  voelde toen ik ouderen met watervrees in Friesland leerde zwemmen.

Vroeger gaf ik namelijk zwemles. Continue reading

Ken jij de signalen van kindermishandeling?

In films is het altijd zo lekker duidelijk…

Een kind met blauwe plekken. Bang voor ruzie. Schichtig ineen krimpend op het schoolplein als anderen contact zoeken. Dramatische muziek zwelt aan terwijl er ingezoomd word op het treurige gezicht van de kleine held in kwestie. Helaas zijn de signalen in het echte leven vaak minder duidelijk.

En als we dan al iets vermoeden, wat doen we dan met dit gegeven? De ouders aanspreken lijkt eng. En zeker weten doen we het tenslotte niet.

Vaak negeren we onze vermoedens, omdat we niet weten wat we ermee aan moeten!

Gelukkig komt er steeds meer aandacht voor signalering en preventie van kindermishandeling. Want geweld of verwaarlozing in je jeugd kleurt je hele leven. Continue reading

Eindelijk een eigen website!

Vanmorgen heb ik via Skype de laatste les van de Workshop Website Maken van Hannie Mommers gevolgd. Een aanrader voor mensen zoals ik, die geen zin hebben in leren programmeren, maar wel binnen korte tijd in staat willen zijn om hun eigen site te maken en onderhouden.

Vanaf vandaag staat mijn blog hier, de rest van de informatie volgt snel!

Eindelijk iets anders zichtbaar dan this site is still under construction…