Alles lijkt in orde voor haar tweede kind. De borstvoeding komt op gang, de benodigde spullen liggen in blije stapeltjes te wachten op gebruik en ze kijkt verliefd zoals alleen een jonge moeder dat kan naar haar kleintje. Toch voel ik een onderhuidse spanning die ik niet helemaal thuis kan brengen, tussen moeder en oma, die in de keuken een aansterkende soep voor haar dochter aan het koken is.

Ik besluit er niet meteen bovenop te duiken, maar eerst aan de vertrouwensband te werken. Ik laat haar vertellen wat ze kwijt wil en vraag af en toe zijdelings naar haar situatie. De eerste twee dagen laat ze niet veel los. Flarden van haar leven, waarbij ze steeds peilt of ik haar niet veroordeel.

De derde dag heeft ze enorme hoofdpijn. Ik zie een verdrietig snoetje met gezwollen ogen en weet genoeg. ‘Lieverd, je ziet er uit alsof je een aantal uur gehuild hebt, wat is er aan de hand?’ zeg ik tegen haar. Dat is het startsein voor een enorme huilbui. Ik ga naast haar zitten en luister.

Als het snikken afneemt, begint ze haar verhaal. Over haar vriend, die niet binnen mag komen van haar moeder. Die de hele dag sms’t en belt om te vragen hoe het met zijn kleintje is, boodschappen voor haar doet, buiten in de auto wacht tot ze 10 minuutjes komt praten. De dagen telt tot zijn dochtertje, die erg licht is, eindelijk naar buiten mag.

Als ik vraag waarom hij niet binnen mag, wordt ze kwaad. Met trillende stem vertelt ze dat ze 2 maanden geleden een emotionele ruzie met haar vriend had. Haar moeder ging zich er mee bemoeien en zette haar vriend het huis uit, waarop hij vanaf de straat door het raam heen nog door ruziede, nu zowel tegen haar als tegen haar moeder. Oma heeft toen de politie gebeld, en vanaf dat moment mocht vriendlief  niet meer naar binnen. Er valt niet over te praten. Het is tenslotte haar huis.

Nadat ze uitgebreid haar kant van het verhaal verteld heeft en al wat opgeluchter kijkt, hoewel de situatie nog onveranderd is, hebben we het over ‘gelijk of geluk’ en of het mogelijk is voor haar vriend om zijn excuses aan oma aan te bieden om het gesprek in ieder geval weer gaande te krijgen. Ze wijst het niet af, maar gelooft ook niet dat het helpt. Haar moeder is te koppig en te trots, zegt ze.

Ik vraag haar naar haar vader. Ze begrijpt me verkeerd en vertelt dat haar moeders vader (haar opa dus) heel gewelddadig naar zijn vrouw en kinderen was, voordat hij met de Noorderzon vertrok.  Aha. En haar vader? Die heeft ze niet echt gekend, maar hij heeft haar moeder slecht behandeld.

‘Ik vermoed dat je moeder de politie belde omdat ze je wilde beschermen’ zeg ik tegen haar. Ze kijkt me verbaasd aan. ‘Beschermen?!? Maar mijn vriend en ik waren gewoon kwaad op elkaar, verder niks! Hij zou me niet iets aandoen, zo is hij niet…’

Ik leg haar uit dat haar moeder hele slechte ervaringen met mannen heeft. Dat ze in feite vaderloos is opgegroeid en haar kinderen alleen heeft moeten grootbrengen. Vervolgens verlaat haar dochter de vader van haar kleinkind op de Antillen, niet bepaald voor de lol. Weer een bewijs dat mannen niet deugen.

Dat het misschien geen handige actie van haar moeder was om de politie te bellen, maar dat ik echt denk dat het uit angst en liefde ingegeven was. Niet om dwars te liggen en macht uit te oefenen.

Haar gezicht ontspant. ‘Ik denk dat het klopt’ zegt ze. Waarop ze, ineens weer heel emotioneel, roept dat het onlogisch is om haar vriend bij zijn dochter weg te houden, haar vriend die juist wél een vader voor zijn kind én voor haar oudste zoontje wil zijn… Ik geef haar gelijk. En leg haar vervolgens uit dat dit heel vaak gebeurt, dat we bewerkstelligen wat we proberen te voorkomen.

De volgende dag is het al de laatste zorgdag en praten we samen met oma. De situatie is echt niet opeens opgelost. Maar de munt valt wel bij oma. Met een beetje hulp van ons realiseert ze zich, dat ze op deze manier gegarandeerd voor een nieuwe generatie vaderloze kinderen zorgt. En dat dat niet is wat ze wil.

Moeder en dochter zoeken weer toenadering. Nu nog een gesprek tussen oma en vriend. Hopelijk ervaart deze kleine hummel dan wel hoe het is om een vader te hebben…

In haar omgeving is het totaal niet gangbaar om naar een coach of counselor te gaan. Het kwam toevallig zo uit dat ik haar kraamverzorgende was. Ze vond het erg fijn om over haar situatie te praten en voelde zich gesteund. Om deze steun ook in de toekomst te garanderen, heb ik -na overleg met haar- het consultatiebureau gebeld en de situatie uitgelegd. Er wordt een begeleidster voor haar gezocht.

De meeste peuters zijn het kiekeboe-stadium nog niet echt ontstegen als het spel ze wordt uitgelegd. De spanning van onzichtbaar zijn is ze onmiddellijk teveel, dus komen ze enthousiast uit hun schuilplek tevoorschijn, ‘hier ben ik’ roepend. Tegen de tijd dat ze door hebben dat je beter muisstil kunt zijn, omdat het doel van verstoppertje is dat je niet gevonden wordt, gaan ze keer op keer naar dezelfde goede verstopplek toe, die werkte het vorige rondje tenslotte ook heel goed. De verbazing op hun gezicht, als je dan -na een paar seconden doen alsof je ze niet ziet- naar hun half  onder het gordijn uitstekende benen toe loopt… Ik smelt er iedere keer van.

Jonge kinderen kunnen heel moeilijk informatie achter houden voor de mensen om hen heen.

Hoe vaak verklapten ze je toch al wat je voor Moederdag of je verjaardag zou krijgen, krap een uur nadat ze je met gepijnigd gezicht vertelden dat ze iets voor je gemaakt hadden, maar dat jij dat niet mocht weten, want dat het geheim was? Of kreeg je bij thuiskomst een heel verhaal te horen, waarover ze een paar minuten eerder hun vader op het hart gedrukt hadden dat hij het echt niet aan mama mocht doorvertellen?

Je lacht erom.  Je vindt het schattig. En ergens in groep 6 of 7 begin je te praten over privacy en het niet doorvertellen van andermans geheimen. 

Je vindt het belangrijk dat ze van jongs af aan vertrouwd raken met deze waarden en normen. Jouw kinderen zullen weten hoe belangrijk het is om andermans grenzen te respecteren. Dat het niet OK is om informatie die je over iemand hebt te gebruiken om diegene te pesten, uit te lachen of over hem te roddelen.

Op een dag hoor je jezelf zeggen: “Nee, dat mag je niet tegen mij vertellen als je beloofd hebt het geheim te houden!” en kijk je -als je geluk hebt- in het verbijsterde gezicht van je zoon…

Hij heeft alle reden om verbijsterd te zijn. Jij bent zijn ouder, zijn steunpunt, de oplossing voor alles wat er misgaat of moeilijk is in zijn leven. Jij bent degene die op de rand van zijn bed zit als hij niet kan slapen wegens piekeren of verdriet, en hem er regelmatig (in iets andere bewoording misschien) aan herinnert dat het helpt om over je stress te praten.

Nu zit hij heel erg met een geheim van een vriendje in zijn maag en zeg jij dat hij het niet mag vertellen!

Maar als hij er met jou niet over mag praten, hoe weet hij dan hoe hij moet reageren, nu hij weet dat de ouders van dit vriendje gaan scheiden? Hoe gaat hij om met de zware last van het weten dat zijn buurmeisje op school gepest wordt?

Leer je kinderen alles over het respecteren van andermans grenzen en privacy. Maar leer ze vooral dat ze ALTIJD met jou mogen praten over wat ze dwars zit, ook als ze een ander geheimhouding hebben beloofd! Vertel ze dat jij zorgvuldig met de informatie om zult gaan, dat het met jou delen dus echt geen kwaad kan. (En leg ze en passant het verschil uit tussen een verrassing en een geheim, zodat ze wel leren om suprise-parties en cadeautjes niet te verraden )

Als je kinderen weten dat ze over alles bij je terecht kunnen, dan verhoog je hun weerbaarheid enorm.

Je wil het leven niet met angst en beven tegemoet treden, tegelijk kun je ook niet ontkennen dat er nu eenmaal rare en nare mensen op de wereld zijn.

Je kunt niet alles voorkomen. Maar je kunt je kind wel wapenen, door het voeden van zijn zelfvertrouwen, zijn zelfrespect en het creëren van een veilige haven waar hij naar terug kan keren. 

Ik hoop van harte dat je kinderen zich nooit zullen hoeven te herinneren dat ze met alles naar jou toe mogen komen, omdat ze in een situatie verzeild zijn geraakt waar ze emotioneel gechanteerd worden met geweld of zelfs moord als ze toch zullen praten. Maar als zoiets afschuwelijks ze toch overkomt, dan hoop ik met heel mijn hart dat ze wel naar je toe komen, omdat jij ze hebt beloofd dat je er altijd voor ze bent en samen met hen naar een oplossing voor de narigheid zult gaan zoeken…

Om de rol van vertrouweling van je kinderen goed te kunnen vervullen, is het nodig dat je niet kwaad wordt en hen niet straft of afwijst als ze één van hun geheimen prijsgeven!

Op sommige momenten kan dit heel moeilijk zijn. Stel dat je kind je toevertrouwt dat hij meedoet aan het pesten van een ander kind in zijn klas, waar hij zich eigenlijk niet lekker over voelt.  Als jij er meteen veroordelend bovenop duikt, verbreek je de vertrouwelijkheid en verlies je de mogelijkheid om er wezenlijk met hem over te praten en zijn gedrag te beïnvloeden. Het is de kunst je eigen emotionele reactie even achter te houden.

Ik gun ieder kind het gevoel dat hij of zij er NOOIT alleen voor staat, hoe ellendig of angstig de situatie ook is.

Tegelijkertijd heeft ieder mens het recht om bepaalde zaken en gevoelens voor zichzelf te willen houden, ook jonge kinderen.

Als het je lukt om dit verschil tussen zelf iets geheim willen houden en gedwongen worden om ergens over te zwijgen goed over te brengen, dan ben je al een heel eind volgens mij.

Ben je het hier mee eens? Ik ben benieuwd…. Hoe ga jij om met geheimen? Ik hoor het graag!

En voor alle ouders die op dit moment wanhopig bezig zijn om hun gehavende, gekwetste kind te ondersteunen en denken dat wat zij kunnen doen toch nooit genoeg is, dat deze pijn nooit meer over gaat: lees onderstaand artikel van een Indiase vrouw die 32 jaar geleden verkracht is en daar bijna aan overleed. 

Haar ouders hebben haar een nieuwe kans op een prachtig en gelukkig leven geschonken. Ze waren er voor haar toen ze gebroken thuis kwam en dat was precies wat ze nodig had. Soms is dat het enige wat je als ouder kunt doen…

After being raped, I was wounded, my honor wasn’t.

Tegenwoordig durf ik om een lift naar een feest of om hulp bij een probleem te vragen, of initiatief tot vrijen met mijn Lief te nemen. Ik kan aangeven wat ik graag wil of nodig heb, omdat ik ‘nee’ als antwoord kan verkroppen.
NEE is geen totale afwijzing van mij, maar een grens van de andere persoon, op deze specifieke situatie.

De ander wil of kan op dit moment geen tijd/energie/geld/zin/geduld opbrengen om mij hiermee te helpen, niets meer en niets minder. 

Dit tot me door laten dringen heeft me vrijer en sterker gemaakt. Daarnaast kan ik anderen nu helpen met het wennen aan afwijzing,
een heel dankbare kant van mijn werk.

Hoe komt het dan toch dat ik zelf nog steeds zo moeizaam NEE zeg tegen verzoeken aan mij? En dat dit niet slechts voor mij geldt, maar voor bijna alle vrouwen om mij heen?

Natuurlijk, als vrouw zijn we ‘cultureel getraind’ om voor anderen te zorgen. Er is veel veranderd de laatste jaren, maar dit soort patronen zitten diep. Iedere moeder die ik als kraamverzorgende of coach begeleid, worstelt met het concept ‘eerst goed voor jezelf zorgen’.
In theorie klinkt het logisch, want een uitgeputte, hongerige en geïrriteerde moeder heeft haar kind veel minder te bieden dan de moeder die zichzelf op een lekkere lunch en een half uurtje met een tijdschrift heeft getrakteerd, maar de praktijk is weerbarstig.

Daarnaast heb ik, en velen met mij, een grote neiging tot ‘pleasen’, conflictvermijding, aardig gevonden willen worden. Vader krijgt misschien niet meer automatisch het grootste stuk vlees, maar vrouwen in het algemeen plooien zich nog heel vaak naar de wensen en verwachtingen van anderen. En dat geplooi en ‘ge-please’ breekt mij zo langzamerhand stevig op.

Ik besteed nog steeds teveel tijd, energie en geld aan anderen, doordat ik moeite heb met nee zeggen.
Tijd die ik had gereserveerd voor het schrijven van blogs, het verbeteren van mijn website, het uitwerken van plannen voor mijn bedrijf of het zien van vrienden glipt vaak tussen mijn vingers door, omdat ik denk dat ik dit kleine klusje voor iemand nog wel even tussendoor kan doen.
Energie die ik graag zou willen gebruiken om meer te dansen, krachttraining op te pakken en Portugees te leren, zet ik nog regelmatig voor andermans doelen in.
En financieel vrij ga ik niet worden als ik mijn geld aan anderen blijf besteden.
En dat doe ik allemaal omdat het onaardig en egocentrisch voelt om NEE te zeggen…

TIJD VOOR VERANDERING!
Ik zeg JA tegen mijn eigen dromen en doelen en neem de planning voor mijn eigen werk hoogst serieus. Dus zet ik nu niet alleen mijn #vakantievaneenuur in mijn agenda, maar ook tijd waarin ik een blog schrijf, ga sporten of studeren. Dat maakt nee zeggen een stuk gemakkelijker… Ik heb niet gewacht tot 1 januari 2013, maar ben eind november al begonnen en
‘NEE tegen een ander zeggen om JA tegen mijzelf te kunnen zeggen’
voelt onwennig maar o zo goed!

• Ik werk niet meer automatisch over in een kraamgezin
• Ik gooi niet mijn hele agenda overhoop om op kinderen te passen
• Ik reis niet meer naar mensen toe die iets met mij willen bespreken
• Ik reageer niet meer direct op mails of telefoontjes
• Ik kijk geen blogposts of websites van anderen meer na
• Ik ben bezig om mijn administratieve en financiële taken als PA van mijn Lief af te stoten/over te dragen, want binnen Springtij heb ik werk genoeg. (dit gaat gefaseerd  want moet zorgvuldig gebeuren!)

Dankbaar voor de goede vrienden om me heen, voor de vrije tijd die ik had om hen vaak en lang te bezoeken, voor mijn dagelijkse leestijd, voor mijn eigen vermogen om intens te kunnen genieten van een maandagmiddag op het strand van Kijkduin.

Geld verdienen was nog net geen noodzakelijk kwaad, maar spiritueel vond ik het ook zeker niet. Focus op geld verdienen was wel ‘fout’ – mijn focus lag op liefde en vrijheid. Véél verhevener dan bezig zijn met bonussen en statussymbolen, toch?!?   Dus verdiende ik met het werk waar ik van hield precies genoeg om een simpel maar fijn leven te leiden. Prima geregeld….

Zoveel arrogantie en onbenulligheid, nu terugkijkend is het haast vertederend. Het leven deelde mij wat waarschuwingen uit om me te laten voelen hoe fragiel mijn ‘vrijheid’ eigenlijk was:

• Mijn fitte, levenslustige stiefvader overleed een aantal jaar geleden na een zeilongeluk – naast het verdriet en de shock bracht dit een hoop zorg en regelwerk met zich mee; ik heb  3 maanden niet gewerkt en had  geen enkel inkomen. Gelukkig had ik een buffer, die behoorlijk slonk.
• Ik ging samenwonen en kocht samen met mijn toenmalige vriend een huis op ons gezamenlijk inkomen, met een tophypotheek om de verbouwing te financieren. Twee jaar later bleek dat we toch niet goed bij elkaar pasten als levenspartners (we zijn wel nog steeds bevriend) en ontdekten we dat het huis -met daarin al mijn spaargeld- onverkoopbaar was.
• Ik kreeg een fikse tandwortelontsteking waardoor ik ruim 3 maanden niet kon werken (ik kon ook niet dansen trouwens, dat was pas erg…) en zag mijn laatste reserve-euro’s verdwijnen in het betalen van de huur. Voor de tandarts moest ik een lening afsluiten.

Ik werd steeds beter in genieten zonder geld.  “Gelukkig ben ik een optimistisch en dankbaar mens”, zei ik regelmatig tegen mijzelf, de opkomende stress niet helemaal effectief wegsussend.

‘Toevallig’ kwam ik 2 jaar geleden terecht op het blog Het is tijd om plezier te maken van Open Circles, waarin gevraagd werd om een lijst van 20 leuke, heerlijke dingen-die-bijna-geen-geld-kosten in het commentaarveld van de blog te plaatsen; de eerste 20 reacties kregen een gratis ticket voor het eendaagse seminar ‘Elements of Succes’. Ik reageerde direct, en had binnen een paar minuten een ticket voor een seminar.

Dat gratis seminar heeft mijn leven grondig op zijn kop gezet; in één dag liet de trainer, Nisandeh Neta, me zien hoe klein ik mijzelf hield door altijd ‘realistisch’ te blijven, hoeveel van mijn potentieel ik niet gebruikte. Ik ging terplekke groter dromen en plannen.  Dat smaakte naar meer… ook voor mijn bedrijf! Ik schreef me direct in voor de Business Bootcamp én de vervolgcursussen; met snel beslissen heb ik geen problemen

Wat heb ik in 2 jaar tijd veel geleerd, afgeleerd, geprobeerd, gestudeerd, getransformeerd en geïmplementeerd! Een deel van de oogst is:

• Veel mooie nieuwe contacten, die me motiveren, stimuleren en liefdevol bij de les houden als ik afgeleid of  moe word,
•  Echte plannen voor mijn bedrijf, dat langzamerhand om gebogen wordt van een hobby naar een heuse onderneming,
• Een omzetgroei van 35% met een paar simpele acties in het 1e jaar,
• Een strategie om geld te hebben wat er ook gebeurt in mijn leven (work in progress, mijn buffer is nog lang niet terug op veilig niveau)
• Een totaal andere mindset, waarin overvloed centraal staat, ook wat geld betreft; denk je eens in hoeveel meer ik te geven heb als ik meer verdien!
• Persoonlijke groei in een veranderingstraject waar ik nu al 2 jaar met volle teugen van geniet.

Ik gun iedere freelancer of ZZP-er de levensveranderende ervaring  van de Business Bootcamp van Open Circles; 2 dagen voor het luttele bedrag van 47 euro, voor het geld hoef je het niet te laten!

En ik, ik win wéér een gratis ticket door het schrijven van dit blog, dit keer voor het Social Media Secrets seminar. Dat gaan jullie binnenkort merken op mijn website, op Facebook en op Twitter …

Oh, verleden jaar op het Business Bootcamp vertelde ik al wat Open Circles mij gebracht had:

*opmerking 15 november: hoewel ik mijn eigen successtory van Open Circles aan mijn blog heb toegevoegd, springt de video steeds over op het verhaal van Tony Verhey. Ik krijg dat nu niet veranderd en moet aan het werk… Als je mijn video wilt zien, kijk dan op YouTube onder Succesverhaal Klaartje Loose, ik verander het zo snel mogelijk! *in vliegende haast kraamtas pakt*

Tot ziens, of het nou bij de Business Bootcamp is, in de boekwinkel, aan je kraambed, in mijn praktijkkamer, op mijn blog, op Facebook, op de dansvloer of op het strand!

Geniet van de weg die je gaat!

 Doet alles van harte parttime|van leven genieten-aan  wereld lijden|werken-luieren|praten-luisteren|eb-vloed|samen-alleen|opvoeden-spelen|binnen-buiten|dans-lees

Alles wat ik geweldig of belangrijk vind, krijgt een plekje in mijn agenda. Fantastisch toch? Zo houd ik mijn verschillende rollen in het leven in balans.

Er is alleen een klein probleempje… ik deed het afgelopen jaar zo veel zaken van harte parttime, dat ik meer dan fulltime volgeboekt was.

Werkgevers zijn al lang van dit fenomeen op de hoogte ; als je een parttime werknemer inhuurt, dan krijg je met een beetje geluk bijna 40 uur werk voor de prijs van 32 uur – parttimers zijn gedreven en willen zoveel mogelijk gedaan krijgen in de tijd dat ze werken.

Nu ben ik mijn eigen werkgever, en ik dacht toch echt dat ik mild voor mijzelf was: Iedere dag, vaak onder kantoortijd, neem ik een #vakantievaneenuur , hoe druk ik het ook heb. Prima geregeld dus.

Maar wacht eens even… Dit schema is jaren geleden ontstaan, toen ik parttime in de kraam werkte en de rest van mijn tijd verdeelde tussen studeren, wandelen, vrienden opzoeken, lezen en reizen.

Bij iedere activiteit die ik extra ondernam in de loop van de jaren kwam mijn tijd voor mijzelf een beetje meer onder druk te staan:

• Eerst volgde ik een intensieve opleiding tot re-integratie-coach , daarna nog cursussen emotionele vrijheid en rouwverwerking,
• Af en toe een coachingsgesprek tijdens de kraamweek groeide uit tot het opzetten van een (parttime ) coachingspraktijk,
• Ik ontmoette tijdens een dansworkshop mijn Lief, die behalve een gedeelde passie voor salsadansen, ook een eigen bedrijf en een fantastische zoon in de relatie inbracht,
• Zo kreeg ik te maken met het reilen en zeilen van een parttime patchworkfamily, de hoogtepunten en de uitdagingen,
• Ik verloor mijn hart aan Salsa Cubana en assisteer mijn Lief nu al ruim 2 jaar bij het opzetten van zijn eigen dansschool/community RitmoCubano
• Vervolgens werd ik ook zijn Persoonlijk Assistent in zijn IT-bedrijf, omdat ik zag dat er werk bleef liggen en ik graag wat introverte tijd achter de computer besteedde, een win/win-situatie…
• Door mantelzorgende vriendinnen met dementerende ouders werd ik geraakt door de trieste toestand waarin veel ouderen zich bevinden en zit ik nu in het proces om vrijwillig mentor te worden van één van hen, die geen directe familie heeft die haar belangen voor zich kan behartigen.

Geen wonder dat ik mijn beste vriendin al maanden niet in real life ontmoet had en een beetje moe was aan het begin van de zomer!

Daarnaast was ik gefrustreerd, omdat ik allerlei plannen voor mijn eigen bedrijf en dat van mijn Lief had, waar ik steeds maar niet aan toe kwam. Dat werkte ronduit demotiverend.

De gezinsvakantie aan zee deed wonderen; 3 weken waarin ik NIET werkte, helemaal niks ‘zakelijks’ deed.  Het was even eb bij Springtij, ik trok mijn energie volledig terug. Maakte ik me zorgen? Nee hoor, ik ken het ritme van de natuur, het wordt vanzelf weer vloed. Ik genoot van de vrije tijd met mijn Lief en mijn bonuskind.

Eb. Het wordt vanzelf weer vloed…

En dan durven ze nog te beweren dat vakantie zinloos is…

Binnenkort hoor je meer over mijn nieuwe initiatieven. Voor nu ben ik heel benieuwd: Heeft de vakantie jou ook een onverwacht inzicht of antwoord op een uitdaging in je eigen leven gegeven? Ik lees je reactie, hieronder in het commentaarveld, graag.

“Het wordt tijd dat ik koffie leer drinken, ik word ‘s ochtends soms zo moeilijk wakker”

Bonuskind is 10 en ik heb hem nog nooit kunnen betrappen op problemen met uit bed komen. Waarschijnlijk heeft hij door de week niet altijd zin om op te staan en zich voor te bereiden op school, maar dat ligt niet aan zijn energieniveau; om 7 uur ‘s ochtends gaat hij zingend met zijn Lego of Bionicles spelen.

Bijna antwoord ik hem dat hij echt geen koffie nodig heeft, als me ineens duidelijk wordt dat hij geen koffie wil, maar zijn eigen plek in dit ritueel. Zijn ouders gebruiken koffie drinken als een moment van wakker worden, tot zichzelf komen, bijkomen. Zijn stiefmoeder ( ik dus) drinkt één kop koffie verkeerd per dag, klaargemaakt alsof het een vloeibaar gebakje is.  In het weekend drinken zijn vader en ik samen koffie, genietend van de haastloze ochtend. Hij drinkt dan een beker koude sojamelk…

Natuurlijk wil hij ook koffie, dit kind dat zo gericht is op samen dingen doen en op gezelligheid! Ik pak mijn mooie schapenmok,waarvan hij weet dat ik er heel erg aan gehecht ben, en vraag hem of hij zijn sojamelk net zo opgeschuimd wil als wij onze melk? Nou graag, Klaartje! Terwijl de melk opgeklopt wordt verwarm ik zijn kopje en zoek een mooi lepeltje. Hij straalt van voorpret. Later zitten we met zijn drietjes op de bank koffie te drinken en lepelen alle drie met een tevreden gezicht melk uit onze mok. Een nieuwe traditie is geboren.

En ik denk na over alles wat we onbewust doorgeven aan de kinderen in ons leven, gewoon door hoe we de dingen zelf doen. Deze koffiedrink-wens was heel makkelijk bij te sturen, zonder dat een 10-jarige al gewend hoefde te raken aan cafeïne. Gelukkig roken we alle drie niet en drinken we slechts heel matig. Qua emotie-eten valt het voorbeeld dat we geven al iets minder positief uit. En wat te denken van de moeite met hulp vragen die wij als opvoeders alle drie hebben?

Een kind spiegelt zijn omgeving glashelder. Mijn broer en schoonzus horen zichzelf regelmatig grinnikend of blozend terug in opmerkingen, intonatie of gewoontes, die hun 2- en 3-jarige bloedserieus doorgeven aan hun knuffeldieren.  Neefje van 7 en bonuskind van 10 zijn al verder en slaan de volwassenen in hun omgeving triomfantelijk met inconsequenties tussen wat ze zeggen en wat ze doen om de oren.  (En gelijk hebben ze!)

Als opvoeder kun je je maar beter zo bewust mogelijk zijn van je zwakke kanten of ontwikkelpunten, want de kinderen om je heen leren voor een groot deel door ‘modeling’ ; ze slaan op wat je DOET en kopiëren gedrag, of je je daar nu bewust van bent of niet. Voor mij maken persoonlijke ontwikkeling en het opruimen van oude emoties en overtuigingen dan ook een belangrijk deel uit van de opvoeding. Zo kreeg het aanpakken van mijn faalangst en perfectionisme een erg hoge prioriteit een aantal jaar geleden, omdat ik niet wilde dat de kinderen in mijn omgeving met dezelfde verlammende angst voor fouten maken opgezadeld werden.

Wat ik verder allemaal doorgeef, zonder dat ik het door heb? Omdat ik het nog niet eens ontdekt, laat staan opgeruimd heb? De tijd zal het leren. Voor nu is het koffiedik kijken….

Teaching people how to Swim  Richard Branson meldt  dat hij afgelopen week 3 volwassenen heeft leren zwemmen en hoe geweldig hij dat vindt. Ik werd door dit bericht onverwacht herinnerd aan de vreugde die ik  voelde toen ik ouderen met watervrees in Friesland leerde zwemmen.

Vroeger gaf ik namelijk zwemles. Aan ouders en kinderen, aan volwassenen, aan zwangeren. Soms in kleine groepjes, soms aan hele schoolklassen tegelijk. Ik was er goed in. Dat zat hem niet in het feit dat ik de techniek nou zo veel beter kon aanleren dan mijn collega’s, maar vooral in het gegeven dat ik echt contact maakte met degene die ik leerde zwemmen. Ik wist meestal al heel snel waar iemand bang voor was en hoe ik deze specifieke persoon over zijn of haar angst heen kon helpen.

De leerstijlen van mensen verschillen enorm: De één wil letterlijk vastgehouden worden totdat hij voelt dat hij alleen zijn hoofd boven water kan houden, de ander wil technisch begrijpen hoe het werkt, weer iemand anders heeft het vooral nodig om een beetje de dramaqueen uit te mogen hangen en hard te gillen bij de eigen te-water-lating.

Als ik aandacht besteedde aan het emotionele aspect van het leren zwemmen, dan kwam de techniek vanzelf.  En dan werd het zwemmen genieten, spelen, loslaten in plaats van krampachtig je hoofd boven water houden. Prachtig om te zien, geweldig om te begeleiden.

Terugkijkend zie ik dat ik ook in mijn werk als ‘zwemjuf’ al voornamelijk bezig was met het opruimen van emoties en blokkades. Een ‘lifecoach’ rond het water was.  Niet tevreden was met het aanleren van technieken en trucjes, maar voor verbinding en grenzen verleggen ging. Dit zijn eigenschappen die zo bij mij horen, dat ik ze met me meeneem, wat ik ook doe.

Ik ben heel benieuwd wat jij meeneemt aan onvervreemdbare kwaliteiten in alles wat er op je pad komt. Laat je het weten in de reacties onder dit blog? Leuk!

PS:  ik geef nog steeds een beetje zwemles, en nog steeds volgens bovenstaande principes. Zo wordt er in mijn omgeving met plezier gedoken, gestoeid in het water, reddend gezwommen met tegenstribbelende slachtoffers en de bodem van het zwembad aangetikt…

Een kind met blauwe plekken. Bang voor ruzie. Schichtig ineen krimpend op het schoolplein als anderen contact zoeken. Dramatische muziek zwelt aan terwijl er ingezoomd word op het treurige gezicht van de kleine held in kwestie. Helaas zijn de signalen in het echte leven vaak minder duidelijk.

En als we dan al iets vermoeden, wat doen we dan met dit gegeven? De ouders aanspreken lijkt eng. En zeker weten doen we het tenslotte niet.

Vaak negeren we onze vermoedens, omdat we niet weten wat we ermee aan moeten!

Gelukkig komt er steeds meer aandacht voor signalering en preventie van kindermishandeling. Want geweld of verwaarlozing in je jeugd kleurt je hele leven. Halverwege 2012 wordt de wet Meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling ingevoerd, om de signaalgevoeligheid van professionals te vergroten en de aanpak van kindermishandeling te verbeteren.

Wil je weten wat de meldcode inhoudt? dinsdag 6 maart van 20:00 tot 21:00 uur geeft Ninke van der Leck van Bureau Bespreekbaar een  gratis Teleseminar over werken met de Meldcode.

Ook als je morgen geen tijd hebt om te luisteren heeft het zin je in te schrijven, want je ontvangt na afloop een mp3 met het hele seminar in je mailbox.

Zelf volg ik niet alleen het Teleseminar maar ga ik ook de training  Werken met de Meldcode doen, die Ninke 30 maart in Den Haag geeft. Omdat ik nog beter wil worden in het oppakken van signalen en meer handvatten zoek over hoe het beste te handelen in een zorgelijke situatie. Zodat ik op kan komen voor elk kind dat ik tegenkom waarbij ik een niet-pluis-gevoel heb. En zo kan bijdragen aan het uitbannen van kindermishandeling.

Ken jij de signalen van kindermishandeling? En als je iets vermoedt, wat doe je dan? Ik hoor het graag!

Vanaf vandaag staat mijn blog hier, de rest van de informatie volgt snel!

Eindelijk iets anders zichtbaar dan this site is still under construction…

Tijdens ons derde rondje zweten zaten we met vijf anderen in de saunakabine.
Er heerste een lome, ingekeerde stilte. Die werd onverwacht verstoord door het keiharde geluid van een mobiele telefoon.

Dat geluid was zo niet kloppend op die plaats, dat er een wat lacherig sfeertje ontstond (Waar is de banana-split- camera?) .
Maar tot verbazing van de rest begon één dame driftig in haar berg badstof te graven, waardoor het geluid alleen maar harder werd. Vervolgens viste ze haar Blackberry uit de zak van haar badjas en drukt de beller geïrriteerd weg.
Natuurlijk belde degene die haar wilde spreken nog twee keer, en nog twee keer drukte zij het gesprek met veel bombarie weg, om vervolgens IN de sauna terug te gaan zitten bellen…luidkeels haar ergernis meldend aan de beller.
Het kwam niet in haar op om de sauna te verlaten!
En de zes mensen om haar heen waren te verbijsterd om haar te vertellen dat ze naar buiten moest.

Dit voorval zette me weer eens aan het denken over het continu bereikbaar willen en moeten zijn waar veel mensen aan lijden.
De reacties van deze dame waren voor mij naast lachwekkend ook interessant; hoezo wordt ze geïrriteerd als iemand haar stoort op het kanaal dat ze daarvoor beschikbaar stelt? Als je mensen niet laat weten dat je soms niet bereikbaar bent, als je je telefoon meeneemt de sauna in én opneemt, wie valt er dan eigenlijk iets te verwijten?
Je zult je eigen rustmomenten moeten creëren en beschermen.

Nou ben ik zelf niet bepaald heilig als het om dit onderwerp gaat; nog niet zo lang geleden checkte ik om het half uur mijn mobiel op mail of andere berichten. Tijdens een saunadag hield ik me rustig en checkte ik ‘maar’ 2x tussendoor mijn berichten -daarmee het ontspannende effect van de sauna meteen weer om zeep helpend…

Tegenwoordig zet ik mijn mobiel uit voor ik de sauna in ga en pas als ik afscheid van mijn vriendin genomen heb zet ik hem weer aan. Dit geldt ook voor andere afspraken met mensen, mijn telefoon gaat op stil.

Ik werk dagelijks blokken tijd zonder interruptie van telefoon en internet. En krijg daardoor veel meer gedaan in kortere tijd. Zodat ik daarna even op Facebook kan kletsen…

Als ik met mijn bonuskind op stap ben, verdwijn ik niet meer in mijn mobiel. Zelf vind ik onverdeelde aandacht zo fijn om te krijgen, ik wil hem dat ook geven. Niet slechts lichamelijk aanwezig zijn en eigenlijk met mijn energie op Facebook zitten!
(En het grappige is, omdat ik hem volledige aandacht geef als hij daar behoefte aan heeft, heb ik daarna weer tijd voor mijzelf, want gaat hij tevreden iets voor zichzelf doen!)

Ik ben nog steeds veel online te vinden. Ik bel daarnaast veel met mijn vriendinnen.
Omdat het voor mij een vorm van ontspanning is.
Andere mensen kijken TV… 

Maar dat gevoel van altijd bereikbaar moeten zijn, dat heb ik gelukkig overwonnen.
Het leeft een stuk ontspannener!

Hoe doen jullie dat?
Hoe houden jullie het evenwicht tussen bereikbaar zijn en ongestoorde tijd,
tussen afleiding/ontspanning en focus?
Ik hoor het graag!