Tag Archives: counseling

Vaderloos

Ze woont met haar zoontje van twee en haar pasgeboren baby in bij haar moeder.  De vader van haar zoon liet ze achter op de Antillen, toen ze halsoverkop naar Nederland kwam. Wie de vader van haar baby is, weet ik bij binnenkomst niet. Ik weet wel dat hij bij de bevalling in het ziekenhuis was.

Alles lijkt in orde voor haar tweede kind. De borstvoeding komt op gang, de benodigde spullen liggen in blije stapeltjes te wachten op gebruik en ze kijkt verliefd zoals alleen een jonge moeder dat kan naar haar kleintje. Toch voel ik een onderhuidse spanning die ik niet helemaal thuis kan brengen, tussen moeder en oma, die in de keuken een aansterkende soep voor haar dochter aan het koken is.

Ik besluit er niet meteen bovenop te duiken, maar eerst aan de vertrouwensband te werken. Ik laat haar vertellen wat ze kwijt wil en vraag af en toe zijdelings naar haar situatie. De eerste twee dagen laat ze niet veel los. Flarden van haar leven, waarbij ze steeds peilt of ik haar niet veroordeel.

De derde dag heeft ze enorme hoofdpijn. Ik zie een verdrietig snoetje met gezwollen ogen en weet genoeg. ‘Lieverd, je ziet er uit alsof je een aantal uur gehuild hebt, wat is er aan de hand?’ zeg ik tegen haar. Dat is het startsein voor een enorme huilbui. Ik ga naast haar zitten en luister.

Als het snikken afneemt, begint ze haar verhaal. Over haar vriend, die niet binnen mag komen van haar moeder. Die de hele dag sms’t en belt om te vragen hoe het met zijn kleintje is, boodschappen voor haar doet, buiten in de auto wacht tot ze 10 minuutjes komt praten. De dagen telt tot zijn dochtertje, die erg licht is, eindelijk naar buiten mag.

Als ik vraag waarom hij niet binnen mag, wordt ze kwaad. Met trillende stem vertelt ze dat ze 2 maanden geleden een emotionele ruzie met haar vriend had. Haar moeder ging zich er mee bemoeien en zette haar vriend het huis uit, waarop hij vanaf de straat door het raam heen nog door ruziede, nu zowel tegen haar als tegen haar moeder. Oma heeft toen de politie gebeld, en vanaf dat moment mocht vriendlief  niet meer naar binnen. Er valt niet over te praten. Het is tenslotte haar huis.

Nadat ze uitgebreid haar kant van het verhaal verteld heeft en al wat opgeluchter kijkt, hoewel de situatie nog onveranderd is, hebben we het over ‘gelijk of geluk’ en of het mogelijk is voor haar vriend om zijn excuses aan oma aan te bieden om het gesprek in ieder geval weer gaande te krijgen. Ze wijst het niet af, maar gelooft ook niet dat het helpt. Haar moeder is te koppig en te trots, zegt ze.

Ik vraag haar naar haar vader. Ze begrijpt me verkeerd en vertelt dat haar moeders vader (haar opa dus) heel gewelddadig naar zijn vrouw en kinderen was, voordat hij met de Noorderzon vertrok.  Aha. En haar vader? Die heeft ze niet echt gekend, maar hij heeft haar moeder slecht behandeld.

‘Ik vermoed dat je moeder de politie belde omdat ze je wilde beschermen’ zeg ik tegen haar. Ze kijkt me verbaasd aan. ‘Beschermen?!? Maar mijn vriend en ik waren gewoon kwaad op elkaar, verder niks! Hij zou me niet iets aandoen, zo is hij niet…’

Ik leg haar uit dat haar moeder hele slechte ervaringen met mannen heeft. Dat ze in feite vaderloos is opgegroeid en haar kinderen alleen heeft moeten grootbrengen. Vervolgens verlaat haar dochter de vader van haar kleinkind op de Antillen, niet bepaald voor de lol. Weer een bewijs dat mannen niet deugen.

Dat het misschien geen handige actie van haar moeder was om de politie te bellen, maar dat ik echt denk dat het uit angst en liefde ingegeven was. Niet om dwars te liggen en macht uit te oefenen.

Haar gezicht ontspant. ‘Ik denk dat het klopt’ zegt ze. Waarop ze, ineens weer heel emotioneel, roept dat het onlogisch is om haar vriend bij zijn dochter weg te houden, haar vriend die juist wél een vader voor zijn kind én voor haar oudste zoontje wil zijn… Ik geef haar gelijk. En leg haar vervolgens uit dat dit heel vaak gebeurt, dat we bewerkstelligen wat we proberen te voorkomen.

De volgende dag is het al de laatste zorgdag en praten we samen met oma. De situatie is echt niet opeens opgelost. Maar de munt valt wel bij oma. Met een beetje hulp van ons realiseert ze zich, dat ze op deze manier gegarandeerd voor een nieuwe generatie vaderloze kinderen zorgt. En dat dat niet is wat ze wil.

Moeder en dochter zoeken weer toenadering. Nu nog een gesprek tussen oma en vriend. Hopelijk ervaart deze kleine hummel dan wel hoe het is om een vader te hebben…

In haar omgeving is het totaal niet gangbaar om naar een coach of counselor te gaan. Het kwam toevallig zo uit dat ik haar kraamverzorgende was. Ze vond het erg fijn om over haar situatie te praten en voelde zich gesteund. Om deze steun ook in de toekomst te garanderen, heb ik -na overleg met haar- het consultatiebureau gebeld en de situatie uitgelegd. Er wordt een begeleidster voor haar gezocht.

 

Ken jij de signalen van kindermishandeling?

In films is het altijd zo lekker duidelijk…

Een kind met blauwe plekken. Bang voor ruzie. Schichtig ineen krimpend op het schoolplein als anderen contact zoeken. Dramatische muziek zwelt aan terwijl er ingezoomd word op het treurige gezicht van de kleine held in kwestie. Helaas zijn de signalen in het echte leven vaak minder duidelijk.

En als we dan al iets vermoeden, wat doen we dan met dit gegeven? De ouders aanspreken lijkt eng. En zeker weten doen we het tenslotte niet.

Vaak negeren we onze vermoedens, omdat we niet weten wat we ermee aan moeten!

Gelukkig komt er steeds meer aandacht voor signalering en preventie van kindermishandeling. Want geweld of verwaarlozing in je jeugd kleurt je hele leven. Continue reading

Nieuwjaarswens met lange inleiding van een ‘Recovering Perfectionist’

Jarenlang heb ik ondergepresteerd.
Alles moest meteen goed, en dat kon ik niet.
Nogal logisch als je niet mag oefenen en geen fouten mag maken van jezelf. Gevolg was dat ik niks nieuws deed en bleef zitten in de wachtkamer van het leven.

In 2000 was ik wanhopig genoeg en besloot ik het avontuur dat leven heet aan te gaan; ik ging een jaar intensief in therapie. ( 3 dagen per week op locatie en daarbij een fikse berg thuis te verwerken – het was een fulltime job!)
Ik ruimde heel wat blokkades, angsten, belemmerende overtuigingen en gewoontes op, stapte uit de slachtofferrol, leerde net zo mild te zijn voor mijzelf als voor mijn omgeving en kreeg en passant mijn vrijheid, vreugde en autonomie terug.
Het werd een geweldig jaar! Continue reading

Ingeslikt verdriet

Angstig wacht ze mijn oordeel af.
Ze heeft net verteld hoe vreselijk alles mis ging vannacht.
Haar zoontje van 3 dagen oud huilde maar en huilde maar en ze wist niet wat te doen. Uiteindelijk is ze in paniek de slaapkamer uitgestormd, tegen haar man gillend dat ze dit dus niet kon en dat hij het maar moest oplossen.

Ze schaamt zich rot voor haar reactie.
En nu zit ze klaar om het label ‘unfit mother‘ van mij uitgereikt te krijgen…

Ik kijk haar aan en voel haar verdriet. De enorme onzekerheid. Het oordeel wat ze over zichzelf heeft, de schuld en schaamte die daarbij horen. Haar eenzaamheid en haar gevoel van onvermogen. Continue reading

Altijd positief werkt niet.

 
Haar zwangerschap werd overschaduwd door een snelgroeiende tumor; de operatie werd uitgesteld tot 3 maanden na haar bevalling. Van nature een binnenvetter en een vechter stopte ze haar emoties weg. Niemand was er tenslotte mee geholpen als ze bij de pakken neer ging zitten.

Haar familie had het jaar voorafgaand aan haar zwangerschap behoorlijk wat te verstouwen gehad. Altijd was zij er voor iedereen. Op haar kon je bouwen.
Nu moest ze eens te meer sterk zijn. Haar kind zou last kunnen hebben van negativiteit, onzekerheid, angst. Dus dacht ze zorgvuldig en fanatiek positief.

Kraamtijd

Na de bevalling -wegens medische indicatie in het ziekenhuis- ontstond er wat ruimte; haar zoon leek kerngezond. Ze begon te voelen hoe moe ze was. Moe van het vechten, moe van het sterk zijn.

Ik -haar kraamverzorgende- voelde een oceaan aan niet geuite emoties bij haar. Begon te vragen, vissen, combineren. Kreeg het hele verhaal stukje bij beetje te horen. Eerst alleen vanuit dankbaar, sterk, optimistisch perspectief. Maar na een paar gebroken nachten werden de eerste barsten in het schild van optimisme zichtbaar.

Tranen

Waar de meeste kraamvrouwen opgelucht ademhalen na een -bijna standaard- huilbui op de vierde dag,  voelde zij schaamte. Haar tranen zag ze als een teken van zwakte, verlies van controle. Ik mocht het dan een goede ontwikkeling vinden, haar beviel het niets.

Vol goede moed sloeg ze zich door de eerste week heen. Daarbij geholpen door een lieve partner en een fantastische baby. We verzamelden mooie, lieve, positieve momenten.

Houvast

Met het einde van de kraamzorg in zicht praatten we over de komende operatie. Angst voor kanker was nog geen gespreksonderwerp. Het veel veiligere ‘hoe houd ik mijn borstvoeding op peil’ wel. Ze had behoefte aan structuur, houvast, planning.

 Kolfplan

De laatste dagen van de kraamweek maakte ik dus een kolfplan voor haar. Een kleine moeite voor mij, voor haar een wereld van verschil.
Voor een maximaal gevoel van veiligheid en controle  ging het kolfplan uit van de minst gunstige herstelcurve na de operatie. Zo lag er geen enkele druk op snel weer aanleggen en melkproductie hebben, want de vriezer zou vol liggen met pakjes voeding voor zoonlief.

Opluchting…

Na 3 maanden kwamen de sms-en met gunstige berichten;  de operatie was goed gegaan, de tumor goedaardig en de borstvoeding binnen mum van tijd weer op gang – er was zelfs nog een voorraadje over voor de eerste tijd op het kinderdagverblijf. Vanaf nu kon het zorgeloze genieten gaan beginnen…

De klap

Helaas. Het genieten lukte niet zo goed. Ze was gezond en weer halve dagen aan het werk, maar het opgeluchte, blije gevoel bleef achterwege. Andere, ‘negatieve’ emoties schreeuwden om aandacht. Parkeren van gevoelens werkte niet meer.

Vraag om hulp

Ik ontving een mail waarin ze me om hulp vroeg. Haar een beetje kennende wist ik dat dit een enorme stap voor haar was. Ik was zo trots op haar als een moeder op de eerste stapjes van haar kind!
En zette haar direct aan het werk: ‘Schrijf je verhaal en mail het me vóór ons gesprek.’

In dit verslag werd heel duidelijk hoe ieder gevoel van boosheid, onmacht, verongelijktheid of angst direct omgebouwd werd tot een optimistisch actieplan. Zij liet zich niet kisten, deed niet aan zelfmedelijden en ging niet zitten zeuren en treuren over niet te veranderen zaken!

Emoties zijn niet positief of negatief

Uiteindelijk waren er maar twee gesprekken nodig, want hoefde deze sterke, stijdlustige vrouw maar één ding te leren; Voelen zonder oordeel.
Het is niet zwak om je kwetsbaarheid te voelen, het is niet raar dat je boos bent op je lichaam omdat het een gezwel produceert, je bent geen slecht mens als je af en toe jaloers bent op iedereen met een onbezorgde zwangerschap…

Emoties zijn wat ze zijn, wat je er mee doet maakt ze tot ‘goed’ of ‘slecht’.
Soms is een potje brullen of een uurtje klagen het beste wat je voor jezelf kunt doen! Omdat het je hart lucht geeft. Omdat je jezelf dan serieus neemt. Omdat je daarna sterk en écht optimistisch je leven verder vorm kunt geven.