Tag Archives: kraamzorg

Vaderloos

Ze woont met haar zoontje van twee en haar pasgeboren baby in bij haar moeder.  De vader van haar zoon liet ze achter op de Antillen, toen ze halsoverkop naar Nederland kwam. Wie de vader van haar baby is, weet ik bij binnenkomst niet. Ik weet wel dat hij bij de bevalling in het ziekenhuis was.

Alles lijkt in orde voor haar tweede kind. De borstvoeding komt op gang, de benodigde spullen liggen in blije stapeltjes te wachten op gebruik en ze kijkt verliefd zoals alleen een jonge moeder dat kan naar haar kleintje. Toch voel ik een onderhuidse spanning die ik niet helemaal thuis kan brengen, tussen moeder en oma, die in de keuken een aansterkende soep voor haar dochter aan het koken is.

Ik besluit er niet meteen bovenop te duiken, maar eerst aan de vertrouwensband te werken. Ik laat haar vertellen wat ze kwijt wil en vraag af en toe zijdelings naar haar situatie. De eerste twee dagen laat ze niet veel los. Flarden van haar leven, waarbij ze steeds peilt of ik haar niet veroordeel.

De derde dag heeft ze enorme hoofdpijn. Ik zie een verdrietig snoetje met gezwollen ogen en weet genoeg. ‘Lieverd, je ziet er uit alsof je een aantal uur gehuild hebt, wat is er aan de hand?’ zeg ik tegen haar. Dat is het startsein voor een enorme huilbui. Ik ga naast haar zitten en luister.

Als het snikken afneemt, begint ze haar verhaal. Over haar vriend, die niet binnen mag komen van haar moeder. Die de hele dag sms’t en belt om te vragen hoe het met zijn kleintje is, boodschappen voor haar doet, buiten in de auto wacht tot ze 10 minuutjes komt praten. De dagen telt tot zijn dochtertje, die erg licht is, eindelijk naar buiten mag.

Als ik vraag waarom hij niet binnen mag, wordt ze kwaad. Met trillende stem vertelt ze dat ze 2 maanden geleden een emotionele ruzie met haar vriend had. Haar moeder ging zich er mee bemoeien en zette haar vriend het huis uit, waarop hij vanaf de straat door het raam heen nog door ruziede, nu zowel tegen haar als tegen haar moeder. Oma heeft toen de politie gebeld, en vanaf dat moment mocht vriendlief  niet meer naar binnen. Er valt niet over te praten. Het is tenslotte haar huis.

Nadat ze uitgebreid haar kant van het verhaal verteld heeft en al wat opgeluchter kijkt, hoewel de situatie nog onveranderd is, hebben we het over ‘gelijk of geluk’ en of het mogelijk is voor haar vriend om zijn excuses aan oma aan te bieden om het gesprek in ieder geval weer gaande te krijgen. Ze wijst het niet af, maar gelooft ook niet dat het helpt. Haar moeder is te koppig en te trots, zegt ze.

Ik vraag haar naar haar vader. Ze begrijpt me verkeerd en vertelt dat haar moeders vader (haar opa dus) heel gewelddadig naar zijn vrouw en kinderen was, voordat hij met de Noorderzon vertrok.  Aha. En haar vader? Die heeft ze niet echt gekend, maar hij heeft haar moeder slecht behandeld.

‘Ik vermoed dat je moeder de politie belde omdat ze je wilde beschermen’ zeg ik tegen haar. Ze kijkt me verbaasd aan. ‘Beschermen?!? Maar mijn vriend en ik waren gewoon kwaad op elkaar, verder niks! Hij zou me niet iets aandoen, zo is hij niet…’

Ik leg haar uit dat haar moeder hele slechte ervaringen met mannen heeft. Dat ze in feite vaderloos is opgegroeid en haar kinderen alleen heeft moeten grootbrengen. Vervolgens verlaat haar dochter de vader van haar kleinkind op de Antillen, niet bepaald voor de lol. Weer een bewijs dat mannen niet deugen.

Dat het misschien geen handige actie van haar moeder was om de politie te bellen, maar dat ik echt denk dat het uit angst en liefde ingegeven was. Niet om dwars te liggen en macht uit te oefenen.

Haar gezicht ontspant. ‘Ik denk dat het klopt’ zegt ze. Waarop ze, ineens weer heel emotioneel, roept dat het onlogisch is om haar vriend bij zijn dochter weg te houden, haar vriend die juist wél een vader voor zijn kind én voor haar oudste zoontje wil zijn… Ik geef haar gelijk. En leg haar vervolgens uit dat dit heel vaak gebeurt, dat we bewerkstelligen wat we proberen te voorkomen.

De volgende dag is het al de laatste zorgdag en praten we samen met oma. De situatie is echt niet opeens opgelost. Maar de munt valt wel bij oma. Met een beetje hulp van ons realiseert ze zich, dat ze op deze manier gegarandeerd voor een nieuwe generatie vaderloze kinderen zorgt. En dat dat niet is wat ze wil.

Moeder en dochter zoeken weer toenadering. Nu nog een gesprek tussen oma en vriend. Hopelijk ervaart deze kleine hummel dan wel hoe het is om een vader te hebben…

In haar omgeving is het totaal niet gangbaar om naar een coach of counselor te gaan. Het kwam toevallig zo uit dat ik haar kraamverzorgende was. Ze vond het erg fijn om over haar situatie te praten en voelde zich gesteund. Om deze steun ook in de toekomst te garanderen, heb ik -na overleg met haar- het consultatiebureau gebeld en de situatie uitgelegd. Er wordt een begeleidster voor haar gezocht.

 

Ken jij de signalen van kindermishandeling?

In films is het altijd zo lekker duidelijk…

Een kind met blauwe plekken. Bang voor ruzie. Schichtig ineen krimpend op het schoolplein als anderen contact zoeken. Dramatische muziek zwelt aan terwijl er ingezoomd word op het treurige gezicht van de kleine held in kwestie. Helaas zijn de signalen in het echte leven vaak minder duidelijk.

En als we dan al iets vermoeden, wat doen we dan met dit gegeven? De ouders aanspreken lijkt eng. En zeker weten doen we het tenslotte niet.

Vaak negeren we onze vermoedens, omdat we niet weten wat we ermee aan moeten!

Gelukkig komt er steeds meer aandacht voor signalering en preventie van kindermishandeling. Want geweld of verwaarlozing in je jeugd kleurt je hele leven. Continue reading

Nieuwjaarswens met lange inleiding van een ‘Recovering Perfectionist’

Jarenlang heb ik ondergepresteerd.
Alles moest meteen goed, en dat kon ik niet.
Nogal logisch als je niet mag oefenen en geen fouten mag maken van jezelf. Gevolg was dat ik niks nieuws deed en bleef zitten in de wachtkamer van het leven.

In 2000 was ik wanhopig genoeg en besloot ik het avontuur dat leven heet aan te gaan; ik ging een jaar intensief in therapie. ( 3 dagen per week op locatie en daarbij een fikse berg thuis te verwerken – het was een fulltime job!)
Ik ruimde heel wat blokkades, angsten, belemmerende overtuigingen en gewoontes op, stapte uit de slachtofferrol, leerde net zo mild te zijn voor mijzelf als voor mijn omgeving en kreeg en passant mijn vrijheid, vreugde en autonomie terug.
Het werd een geweldig jaar! Continue reading

Ingeslikt verdriet

Angstig wacht ze mijn oordeel af.
Ze heeft net verteld hoe vreselijk alles mis ging vannacht.
Haar zoontje van 3 dagen oud huilde maar en huilde maar en ze wist niet wat te doen. Uiteindelijk is ze in paniek de slaapkamer uitgestormd, tegen haar man gillend dat ze dit dus niet kon en dat hij het maar moest oplossen.

Ze schaamt zich rot voor haar reactie.
En nu zit ze klaar om het label ‘unfit mother‘ van mij uitgereikt te krijgen…

Ik kijk haar aan en voel haar verdriet. De enorme onzekerheid. Het oordeel wat ze over zichzelf heeft, de schuld en schaamte die daarbij horen. Haar eenzaamheid en haar gevoel van onvermogen. Continue reading

Homebirth in Hungary

Ik kreeg van Elja Daae een video toegestuurd, met het volgende bijschrift:
“A 25 min documentary about a remarkable midwife. She and others are fighting to improve maternity care & women’s rights with regard to labor and home births in Hungary. An issue very close to my heart. Many of the points being made I can confirm and know to be true. In fact, I experienced some of them. Shocking, I think those of you interested will find.”

Ik heb met open mond gekeken; Verloskundigen die zonder andere reden dan het begeleiden van thuisbevallingen berecht worden door the Criminal Court, ziekenhuizen waar je niks in te brengen hebt en je kind ‘s avonds bij je weggehaald wordt en ‘s morgens in een sorteerbakje weer afgeleverd wordt, brrrr. Er valt nog veel te verbeteren…


Altijd positief werkt niet.

 
Haar zwangerschap werd overschaduwd door een snelgroeiende tumor; de operatie werd uitgesteld tot 3 maanden na haar bevalling. Van nature een binnenvetter en een vechter stopte ze haar emoties weg. Niemand was er tenslotte mee geholpen als ze bij de pakken neer ging zitten.

Haar familie had het jaar voorafgaand aan haar zwangerschap behoorlijk wat te verstouwen gehad. Altijd was zij er voor iedereen. Op haar kon je bouwen.
Nu moest ze eens te meer sterk zijn. Haar kind zou last kunnen hebben van negativiteit, onzekerheid, angst. Dus dacht ze zorgvuldig en fanatiek positief.

Kraamtijd

Na de bevalling -wegens medische indicatie in het ziekenhuis- ontstond er wat ruimte; haar zoon leek kerngezond. Ze begon te voelen hoe moe ze was. Moe van het vechten, moe van het sterk zijn.

Ik -haar kraamverzorgende- voelde een oceaan aan niet geuite emoties bij haar. Begon te vragen, vissen, combineren. Kreeg het hele verhaal stukje bij beetje te horen. Eerst alleen vanuit dankbaar, sterk, optimistisch perspectief. Maar na een paar gebroken nachten werden de eerste barsten in het schild van optimisme zichtbaar.

Tranen

Waar de meeste kraamvrouwen opgelucht ademhalen na een -bijna standaard- huilbui op de vierde dag,  voelde zij schaamte. Haar tranen zag ze als een teken van zwakte, verlies van controle. Ik mocht het dan een goede ontwikkeling vinden, haar beviel het niets.

Vol goede moed sloeg ze zich door de eerste week heen. Daarbij geholpen door een lieve partner en een fantastische baby. We verzamelden mooie, lieve, positieve momenten.

Houvast

Met het einde van de kraamzorg in zicht praatten we over de komende operatie. Angst voor kanker was nog geen gespreksonderwerp. Het veel veiligere ‘hoe houd ik mijn borstvoeding op peil’ wel. Ze had behoefte aan structuur, houvast, planning.

 Kolfplan

De laatste dagen van de kraamweek maakte ik dus een kolfplan voor haar. Een kleine moeite voor mij, voor haar een wereld van verschil.
Voor een maximaal gevoel van veiligheid en controle  ging het kolfplan uit van de minst gunstige herstelcurve na de operatie. Zo lag er geen enkele druk op snel weer aanleggen en melkproductie hebben, want de vriezer zou vol liggen met pakjes voeding voor zoonlief.

Opluchting…

Na 3 maanden kwamen de sms-en met gunstige berichten;  de operatie was goed gegaan, de tumor goedaardig en de borstvoeding binnen mum van tijd weer op gang – er was zelfs nog een voorraadje over voor de eerste tijd op het kinderdagverblijf. Vanaf nu kon het zorgeloze genieten gaan beginnen…

De klap

Helaas. Het genieten lukte niet zo goed. Ze was gezond en weer halve dagen aan het werk, maar het opgeluchte, blije gevoel bleef achterwege. Andere, ‘negatieve’ emoties schreeuwden om aandacht. Parkeren van gevoelens werkte niet meer.

Vraag om hulp

Ik ontving een mail waarin ze me om hulp vroeg. Haar een beetje kennende wist ik dat dit een enorme stap voor haar was. Ik was zo trots op haar als een moeder op de eerste stapjes van haar kind!
En zette haar direct aan het werk: ‘Schrijf je verhaal en mail het me vóór ons gesprek.’

In dit verslag werd heel duidelijk hoe ieder gevoel van boosheid, onmacht, verongelijktheid of angst direct omgebouwd werd tot een optimistisch actieplan. Zij liet zich niet kisten, deed niet aan zelfmedelijden en ging niet zitten zeuren en treuren over niet te veranderen zaken!

Emoties zijn niet positief of negatief

Uiteindelijk waren er maar twee gesprekken nodig, want hoefde deze sterke, stijdlustige vrouw maar één ding te leren; Voelen zonder oordeel.
Het is niet zwak om je kwetsbaarheid te voelen, het is niet raar dat je boos bent op je lichaam omdat het een gezwel produceert, je bent geen slecht mens als je af en toe jaloers bent op iedereen met een onbezorgde zwangerschap…

Emoties zijn wat ze zijn, wat je er mee doet maakt ze tot ‘goed’ of ‘slecht’.
Soms is een potje brullen of een uurtje klagen het beste wat je voor jezelf kunt doen! Omdat het je hart lucht geeft. Omdat je jezelf dan serieus neemt. Omdat je daarna sterk en écht optimistisch je leven verder vorm kunt geven.


Hoeksteen van de Samenleving 2.0



Ik stap binnen in een gezin waar een kleintje met een spoedkeizersnee ter wereld gekomen is. De afgelopen dagen zijn behoorlijk spannend geweest.
Moeder krijgt nu nog 4 dagen zorg, om de overgang van ziekenhuis naar de thuissituatie te begeleiden.

Van de zorgplanner kreeg ik de volgende informatie:
‘Haar vriend is niet de vader van het kind, ik weet ook niet hoe het zit hoor, ze woont ook alleen geloof ik’.
Ik knoopte dit goed in mijn oren; door mij zouden er geen automatische papa-opmerkingen richting vriend gemaakt worden!

Wat blijkt?

Hij heeft een kind uit een eerdere relatie.
De breuk is al jaren een feit, het litteken nog vers.
Hij wilde pertinent geen kinderen meer.
Te veel pijn rondom geen full-time vader kunnen zijn.

Toen zij hem ontmoette had ze al jaren een grote kinderwens.
Ze was dolblij met haar nieuwe lief.
Haar verlangen naar een kind werd sterker.
Zij wilde hem noch haar kinderwens opgeven, beide waren haar te dierbaar.
Een onmogelijke situatie… of toch niet?

Ik stap binnen bij een stel met een LAT-relatie, waar de vrouw door middel van IVF en een donor haar lang gewenste kind gekregen heeft.
Haar vriend heeft de eerste uren na de geboorte met dit meisje op zijn blote bast gezeten, haar kind met warmte en huidcontact op deze wereld verwelkomd terwijl zij onvoorzien lang op de uitslaapkamer lag.
Een prachtige serie intieme foto’s van de geboorte en de eerste dagen van moeder en dochter gemaakt.
Een week vrij genomen om voor hen te zorgen.
Nu ik er ben gaat hij een paar dagen naar zijn eigen huis, neemt hij tijd voor zijn eigen kind.

Ik zie een hoop onbegrip, vragen en meningen van anderen in het verschiet.
Mensen oordelen met borreltafel-psychologie over de door dit stel gemaakte keuzes, praten over bindingsangst en een in hun ogen onvolwaardige relatie.

Ik zie iets anders.
Ik zie twee mensen die de ander de ruimte en vrijheid geven om hun diepste verlangens vorm te geven.
Ik zie partners die beseffen dat ze elkaar niet hoeven te veranderen.
Ik zie liefde en dat maakt me blij.

Pislink

Haar zoon werd geboren in deze Ramadan-maand.
Natuurlijk vast Samira dit jaar niet mee, pas bevallen en zogende vrouwen zijn vrijgesteld van vasten.
Wel houdt ze rekening met haar familie, ze eet en drinkt weinig en doet dat buiten hun gezichtsveld.

Ik wil voorkomen dat ze door haar marginale drinken een blaasontsteking ontwikkelt en vraag haar naar eventuele klachten bij het plassen. Ze vertelt me dat ze al 5 jaar chronische blaasontsteking heeft en minstens 8 antibioticakuren per jaar krijgt.

Heimelijk geïrriteerd over de zoveelste slechte intake en overdracht die ik in de zorg meemaak, vraag ik naar haar eerste blaasontsteking. Wat veranderde er 5 jaar geleden in haar leven?
Verlegen vertelt ze me dat ze toen trouwde.
“Kreeg je direct na je huwelijksnacht klachten?” vraag ik ten overvloede en krijg een ferm “ja” als antwoord.

Waarop ik toch even check of ze goed op de hoogte is van alles wat je zelf kunt doen om blaasontsteking veroorzaakt door seks te voorkomen. Ze blijkt van niets te weten!
Mijn irritatie slaat om in boosheid – hoe kan de huisarts deze voorlichting hebben laten liggen?
Maar het wordt nog gekker; de arts heeft de klacht niet eens aan het pas voltrokken huwelijk gekoppeld.
Ze krijgt pijn bij het plassen, ze levert een potje plas in en krijgt een kuurtje- zo gaat het al 5 jaar.
Geen voorlichting, geen screening op eventuele geslachtsziektes bij de zoveelste antibioticakuur in korte tijd…

Toegegeven, het voelt wat vreemd, over seksualiteit praten met een traditionele moslima. Ik zoek naar ‘keurige’ woorden die toch niets te raden over laten. Heb het over gemeenschap, toiletbezoek,  penis en vagina, posities in plaats van het ineens wel erg plat klinkende ‘standjes’. Maar ik blijk het lastiger te vinden dan Samira om er over te praten. Zij is vooral bezig met het verzamelen van zo veel mogelijk informatie, reageert open op alles wat ik vraag of zeg. Stuurt en passant een sms naar haar man om hem cranberry capsules te laten kopen op weg naar huis; je kunt het maar alvast in huis hebben tenslotte!

In mijn achterhoofd tuimelen ondertussen zinnen uit dé maatschappelijke discussie van het moment over elkaar heen; ‘ze willen zich niet aanpassen aan onze cultuur’, ‘de islam onderdrukt vrouwen’ en ga zo nog maar even door. Ik zie Samira bij de huisarts zitten, met een lange jas aan en een hoofddoek op, beleefd wachtend op advies van de autoriteit op het gebied van gezondheid. Ineens ben ik pislink. Natuurlijk moeten immigranten integreren, de taal leren. Vanzelfsprekend moeten rechten van vrouwen en homo’s verdedigd worden tegen fundamentalisten van allerlei pluimage. Maar wij moeten er met z’n allen voor waken om niet alvast voor de ander in te vullen dat het verspilde moeite, taboe of anderszins niet interessant genoeg is om belangstelling te tonen, door te vragen en voorlichting te geven. Anders wordt het nooit wat met die emancipatie…






Welkom kleine Samira, Senna of Reda…


Welkom in Nederland, via Port of Entry de Geboortekliniek Den Haag!

Je moeder is nog niet zo lang in dit land, maar ze heeft de inburgeringscursus met glans gehaald. Als je een jaar oud bent wil ze bij het ROC de leergang verzorging gaan doen. Plannen genoeg. Vóór haar trouwen heeft ze je vader al duidelijk gemaakt dat ze absoluut wilde blijven werken. Slimme meid.

Maar nu eerst wennen aan het moederschap. Besluiten welke adviezen van wie ze serieus neemt. Balanceren tussen gevoel en verstand, moderniteit en traditie, geluk en bezorgdheid, verliefdheid en slapeloosheid.
Zich afvragen of jij het niet te warm of te koud hebt, of ze wel genoeg borstvoeding voor je heeft, of ze je kan beschermen…

Als ze geluk heeft, dan treft ze een kraamverzorgende die meer in het gezin achterlaat dan instructies over babyverzorging en een punctueel ingevulde temperatuurlijst.

Iemand die haar man betrekt bij de verzorging van zijn dochter, hem tactvol uitnodigt en over zijn terughoudendheid heen helpt.
Iemand die met respect omgaat met andere huiselijke gewoontes, haar schoenen uitdoet bij de voordeur.

Ik gun je moeder een kraamverzorgende die haar een beetje wegwijs maakt in ‘Nederland voor jonge moeders’.
Zodat ze weet, dat er koffieochtenden voor moeders en hun baby zijn, of voorleesmiddagen voor peuters en kleuters in de bibliotheek;
Dat ze kan gaan babyzwemmen of naar babymassage of dreumesgym kan met je;
Dat het juist voor kinderen met een donkere huidskleur erg belangrijk is om veel buiten te komen in druilerig Nederland.

Maar ik heb sinds de verkiezingsuitslag van vanmorgen een spookbeeld in mijn hoofd; 15 procent van de Nederlanders koos gisteren voor de PVV. Door alle lagen en leeftijdscategorieën van de bevolking heen.
Ik vrees dat een al lang aanwezige trend in de kraamzorg alleen maar sterker wordt. Het klinkt ongeveer zo:

‘Bij allochtonen is 3 uur kraamzorg per dag echt wel genoeg hoor. Ze doen het toch op hun eigen manier. En er is altijd familie in huis. Vaders bemoeien zich niet met hun baby. Ik weet niet wat ik daar in huis moet doen als ik de controles en de was gedaan heb.’

Voor je ouders én voor jou hoop ik dat jullie een kraamverzorgende treffen die open staat voor een ontmoeting, die de tijd neemt om thee te drinken met jullie gezin, die je vader het vertrouwen geeft dat hij zijn dochter in bad kan doen.

Bovenal wens ik je dat je je welkom en geliefd zult voelen in dit land!

Verzorgen of verwennen?

Tijdens mijn opleidingen tot kraamverzorgende en coach werd er stevig op gehamerd:
Ontneem een mens zijn verantwoordelijkheid niet.
Help alleen daar waar de ander hulp nodig heeft, maak de ander niet afhankelijker van je dan strikt noodzakelijk.
In de verzorging ligt het hospitalisatie-syndroom, met als kenmerken onder andere verlies van initiatief, aangeleerde hulpeloosheid en vervlakking van emoties op de loer.
Tijdens een coachingstraject verstoort het willen helpen van je coachee zijn of haar proces. Daarnaast kun je je rol als waarnemer en begeleider niet goed vervullen als je bezig bent met zorgen voor en oplossingen aandragen voor je coachee.

Willen helpen is een levensgrote valkuil.

Voor veel vrouwen is hun leven nog steeds doordrenkt met automatisch verzorgen en helpen, het overnemen van verantwoordelijkheid.
Een zondagochtend met mijn lief en bonuskind in het zwembad leverde bijvoorbeeld het volgende plaatje op; moeders ‘wassen en drogen’ hun kinderen van 8 jaar of ouder nog steeds, vaders staan gezellig naast dezelfde leeftijd kinderen terwijl ze beiden hun haren wassen of zich afdrogen en aankleden.
Maar het gaat verder, zit dieper.

Hoeveel vrouwen trekken zonder uitgebreide voorbereiding de deur achter zich dicht als ze een paar dagen weg gaan voor werk of privétijd met vriendinnen? Vol vertrouwen dat hun partner zorgt dat de achterblijvers te eten krijgen, op tijd op school en club aankomen, schone kleren hebben?
Om mij heen zie ik stapeltjes klaar gelegde kleren (voor kinderen én man), koelkasten vol voorgekookte maaltijden, lijstjes met draaiboeken.
Nu heb ik er niks op tegen om het de achterblijvers een beetje makkelijker te maken, zo kun je tenslotte vaker van huis als vrouw ;0). Wat ik wel zorgelijk vind, is de vanzelfsprekendheid waarop vrouwen voor mannen gaan zorgen als waren ze hun kinderen.
Ik betrap mijzelf regelmatig op me verantwoordelijk voelen voor het contact met de moeder van mijn lief, het overnemen van de planning rondom zijn zoon, het beheren van zijn agenda en portemonnee, het bepalen of zijn spijkerbroek in de was moet of niet… om vervolgens verontwaardigd te reageren als hij er van uit gaat dat ik de was en de sociale contacten bijhoud!

Volgens mij werken vrouwen door hun conditionering als verzorgster een vorm van hospitalisatie van hun mannen in stand. Dit patroon bestaat al eeuwen, het doorbreken kost dus tijd en energie. Mij lijkt het een goed idee als iederéén lessen krijgt over eigen verantwoordelijkheid en het hoe en wanneer van overnemen of helpen. Intussen oefen ik vlijtig door met de zaken laten bij wie ze horen.

Betekent dit nu dat ik niks meer voor een ander wil doen buiten de noodzakelijke hulp?
Zeker niet!

Een kraamvrouw wordt door mij verwend, de eerste week. Haar leven staat op z’n kop, nachtrust bestaat nauwelijks meer, hormonen en emoties gieren door haar lijf. Ze kan nog lang genoeg bewijzen dat ze alles zelf kan doen, de eerste 8 dagen krijgt ze ontbijt op bed, fris geurende schone lakens, fotoreportages van haar en haar kind, een bezoek-en-rusttijd-bewaakster, zo veel mogelijk quality-time met haar partner.
De verse vader verwen ik ook. Voor hem is deze periode net zo ingrijpend en vaak hangt hij er maar een beetje bij, alles lijkt te draaien om borstvoedingen, om moeder en kind. Moeder leert haar kind kennen terwijl hij druk is met aangifte doen, geboortekaartjes bestellen, familie informeren, luiers kopen. Hij krijgt dus ook ontbijt op bed, speciale vader-kind-tijd en middagrust. Daarnaast neem ik heel bewust een taak op me die niet in mijn pakket hoort; ik strijk zijn overhemden zodat hij met zijn vrouw kan praten.

Thuis strijk ik zelden. Ik vind het een vervelend klusje en mijn lief kan het beter en sneller.
Maar op dagen waarop hij het moeilijk heeft en ik oefen met het loslaten van mijn automatische neiging tot zorgen en helpen en overnemen, op die dagen strijk ik soms wel.
Als geschenk in de vorm van bewust een beetje verwennen.
.